Ο μεγάλος πόλεμος

 30 Ιουλίου 2026, 19:22

Ο μεγάλος πόλεμος
Σκέψεις  

Σε αυτόν τον τόπο, σε αυτή την εποχή,
την εποχή που προετοιμάζεται ο μεγάλος πόλεμος,
πώς να μιλήσω για κάτι άλλο;

Ψάχνω τα πιο δυνατά συναισθήματα, μα
φαίνονται μικρά μπροστά στον πόνο και την οδύνη.
Φαντάζει μακριά μου, μα περικυκλώνει τον τόπο μου,
μια ψευδαίσθηση πως δε θα με αγγίξει εμένα
ο μεγάλος πόλεμος.

Μα ο κόσμος έγινε τόσο μικρός
κι εμείς τόσο πολλοί.
Στριμωγμένοι ο ένας δίπλα στον άλλο
μέσα στα κουτιά των τηλεοράσεων
σφηνώνει το μυαλό, περιορίζεται το οπτικό πεδίο.

Όχι, δε φταίει ο μεγάλος πόλεμος για το ψωμί που είναι ακριβό,
για τα νοσοκομεία με τις ελλείψεις τους,
για τα σχολεία που φθείρονται.
Όχι, δεν θα βομβαρδίσουν τη δική μας πολυκατοικία.

Μόνο τους άλλους – τους λεπρούς, τους βρομερούς, τους απολίτιστους –
που πεινασμένοι, κυνηγημένοι από τις βόμβες μας, ίσως τρομάξουν
την φοβισμένη γαλήνη μας αν βρεθούν κοντά μας.

Τραγούδι

 28 Ιουλίου 2026, 10:37

Τραγούδι
Σκέψεις  

Τραγούδια που με παράπονο τραγουδούν το πάθος και τον πόθο,

με καημό κυκλώνουν δρόμους, , αγκαλιές, φιλιά και στράτες με μυρολόγια.

Τα κλαμένα τραγούδια, σαν αδέσποτα ροδοπέταλα σκορπισμένα στον φθινοπωρινό ουρανό, το αεράκι τα στροβιλίζει ανάμεσα στα δέντρα του δάσους κι ο ήλιος τα χρωματίζει ευχάριστα.

Στον αέρα ακούγεται το ρεφρέν ενός παλιού τραγουδιού... σπασμένα τριαντάφυλλα... πικρή ανάμνηση από τα παιδικά χρόνια.

Μου φαίνεται πως η σκέψη μου με ταξίδεψε σε απρόσμενους τόπους, σε εικόνες που αποτυπώθηκαν μέσα μου κάποια στιγμή, και αφήνοντας το χέρι μου ελεύθερο πάνω στο μολύβι βγήκαν στην επιφάνεια απρόσμενα αναπάντεχα, παραμερίζοντας την καθημερινότητα και βάζοντας στην άκρη τον τρόμο της πραγματικότητας.

Τα παραπονεμένα τραγούδια, αυτά που δεν ακούστηκαν, που δεν αγαπήθηκαν, που περιμένουν να τα ανακαλύψουν το αυτί και ο νους.

                                             

Τομή

 13 Ιουλίου 2026, 01:33

Τομή

ποίημα  

Σε αερόστατο, μεταξωτό μπαλόνι με ζεστό αέριο γιομάτο.

Τα μάτια τεντωμένα με ορθάνοιχτα τα αυτιά,

γυρνώ με τους αέριδες σφυκτά αγκαλιασμόνος.

Οι υπερβολές πολλές ζεματισμένες, φορτωμένος στο κρύο και τη ζέστη αφημένος 

στου Απόλωνα το φώς, ακουμπισμένος στα ουράνια να σέρνομαι στις ανοιχτές πληγές.

Τα μυστικά σπαρμένα στης γης ετούτης τα αποκαΐδια,

Οι πικραμένες ημέρες αρμενίζουν.

Σειρές σειρές χλωμές φωτιές ξερυζομένοι άνθρωποι φωνάζουν. 

Από τις καρδιές ποτάμια τρέχουν κόκκινα, μικρων παιδιών φωνές και δάκρυ.

Σημαίες λάβαρα ιδέες αφημένες προς πάσα χρήση μες των τρελών καιρών τις ώρες

υποθήκη στης μνήμης το μεγάλο περιβόλι κρατάν τον χορό χιλιάδες μα όλοι ξέρουν τις πληγές του Άδη.

Τα αϊδονάκια

07 Ιουνίου 2026, 22:37
Τα αϊδονάκια
ποίημα  

Σμάρι μαζεμένα τα παιδιά τιτιβίζουν ξέγνοιαστα 

δεν έχουν καμιά ένοια παθιάζονται με το παιχνίδι

παθιάζονται με τα όνειρά τους τα μεγάλα τους όνειρα

που ευχάριστα αγναντεύουν τη θάλασσα με τα άγνωστα της ακρογιάλια 

τα ψηλά βουνά και τους αδιάβατους δρόμους τα τραγούδια τα ατέλειωτα 

και οι καρδιές ξεπροβοδούν τα ταξίδια πάνω στα αστέρια του ουρανού.

αυτά τα τιτιβίσματα τα νεανικά κελαιδίσματα που τα αϊδονάκια γλυκολαλούν

κι αυτή η όμορφη γραμμή σε ετούτη τη ζωή ξαφνικά διακόπτεται .

Οι συνέπειες τρομερές από πολιτικές και πολέμους φασιστικών συμφερόντων.

Τα αϊδονάκια δεν το ξέρουν δεν υποπτεύονται το ασύλιπτο μέλλον του πολέμου 

που ετιμάζουν για αυτά.

Τα δάκρυα

 25 Μαΐου 2026, 03:18

Τα δάκρυα
ποίημα  

Κι είδα στα μάτια σου τα δάκρυα να λάμπουν σαν διαμάντια.

Δώσ’ τα μου, κοριτσάκι, να στολίσω μ’ αυτά μια ζωγραφιά.

Αυτά τα όμορφα τα δάκρυα σου που αστράφτουν στα ρόδινα σου μαγουλάκια 

σε ανέβασαν σε ουρανούς, σε αιθέρες λαμπρούς κι ανεξερεύνητους,

εκεί που τα δάκρυα θα είναι χρήσιμα μόνο για να στολίζουν ζωγραφιές.

Εσύ θα τις κοιτάς εκστατικά, περήφανη για τα χρυσά σου δάκρυα.

Κι ενώ το χαρτί μέσα στον χρόνο λιώνει, θα αφήνει ανέγγιχτο το πάθος των δακρύων.

Μεράκι

 17 Μαΐου 2026, 23:01

Μεράκι
ποίημα  

Ήταν θελκτικό και όμορφο, θαρρώ, εκείνο το μεράκι· το άρπαζε ο άνεμος και το γύριζε σαν ανεμοδούρα, ο ήλιος το κοίταζε ζηλιάρικα, η θάλασσα το πότιζε με αλμύρα, μούσκευε το κορμί. Κι όταν το όνειρο τελείωσε, τα μάτια, τώρα πια ξεκούραστα, άνοιξαν· το μεράκι άναψε φωτιά, γυμνό στο φως του ήλιου, φωτιά για να κάψει, φωτιά για να καεί η ψευδαίσθηση. Τώρα, κενός χώρος, άφωνος, μολυβένιος, δίχως συναίσθημα, άδειος· άνθρωποι πυκνοί, κοντοί, άλλοι σμαραγδένιοι, κάποιοι αχτένιστοι, τα μάτια τους προβάλλουν σαν σε οθόνη τα σκαλιά της αβύσσου, τις αμαρτίες του κόσμου, που συναντούν άλλες αμαρτίες, μαύρες ή λουλακιές, δείνοντας τους χαρακτήρα και ανάλογο ήθος. Πάλεψαν και παλεύουν, οι ζωντανοί τους νεκρούς αγναντεύουν στο διάβα τους, περιμένοντας τη σειρά τους.

Κι έπειτα να, το μεράκι σύντροφος, περπατά δίπλα μου, σκιά που μεγαλώνει όσο προχωρώ στο διάβα του κόσμου, ανοίγει τα πλουμιστά φτερά του και πετά σαν αέρινο στεφάνι ψηλά, πολύ ψηλά, ακολουθώντας το πικρό συναίσθημα, ανταμωμένο με γαρύφαλλα και τριαντάλλα στον κήπο της Εδέμ.

Έρωτα πλημμυρόκαρδε

 14 Μαΐου 2026, 15:12

Έρωτα πλημμυρόκαρδε
ποίημα  

Τέσσερης νότες διάλεξα κι έφτιαξα ένα τραγούδι το τραγουδάνε τα πουλιά το τραγουδά ο αγέρας το τραγουδά η αγάπη μου με πόθος και με νάξι.

Έρωτα πλουμιδόκαρδε με τα μεγάλα βέλη μη της τρυπήσεις την καρδιά και κλάψει και δακρύσει· ελα και γίνε σύννεφο φάρμακο και δροσερό νεράκι να της γλυκαίνεις τη φωνή στα σωθικά δροσούλα 

Να ακούω το τραγούδι της μαζί του να ξεχνιέμαι να χάνομαι στα πέλαγα στις μακρινές τις στράτες.

Τέσσερις νότες διάλεξα κι έφτιαξα ένα τραγούδι· το τραγουδούνε τα πουλιά, το τραγουδά ο αγέρας, το τραγουδά η αγάπη μου μες στο γλυκό το δάσος.

Έρωτα πλημμυρόκαρδε, με τα μεγάλα βέλη, μη της τρυπήσεις την καρδιά και κλάψει και δακρύσει· έλα και γίνε σύννεφο, φάρμακο και δροσερό νεράκι, να της γλυκαίνεις τη φωνή και στα σωθικά δροσούλα.

Να ακούω το τραγούδι της, μαζί του να ξεχνιέμαι, να χάνομαι στα πέλαγα, στις μακρινές τις στράτες.

Σκόνταψα

 12 Μαΐου 2026, 00:16

Σκόνταψα
ποίημα  

Στη χαοτικότητα της αισθητικής

στον ψυχισμό των ανθρώπων, σκόνταψα.

Πέρασα μέσα από τα σπάργανα της λύπης

καταμεσής στου καταγάλανου ουρανού σταύρωσα το βλέμμα,

πίκρανα το δροσερό νερό στο πιθάρι των Δαναΐδων

με τα δάκρυα της καρδιάς μου.

Μάκρυνα σε σύννεφα σκοτεινά.

Μπερδεύονται τα βήματά μου

σε μουσικές ξελογιάστρες ζαλίζετε το μυαλό.

Πέρασα κοντά από επιτυχίες μα σκόνταψα.

Η ομορφιά με σκλάβωσε παράφορα

η φτώχεια με πίκρανε, στα έσχατα του κόσμου σκοτείνιασε

οι κεραυνοί σαν άγρια όνειρα φωτίζουν τη σκέψη

την ώρα του θανάτου φτερουγίζει το άδικο.

Χαμπέρι πού έστειλε μια στιγμή απελπισίας.

Στάλαξε στην καρδιά το αγέρι δροσιά ευχάριστη

Και πήρε το βάρος μακριά, ανάλαφρη η ώρα που είδα τον ήλιο σου.

Σκέψη παγωμένη

28 Μαρτίου 2026, 00:50
Σκέψη παγωμένη
ποίημα  

Σε έψαχνα στις θολές αναμνήσεις.

Στα βαθιά νερά μιας δροσερής θάλασσας.

Κοίταξα την μορφή σου

σωστό αντίγραφο της νεανικότητας μας.

Δεν σε άγγιξα δεν πέρασαν οι στιγμές

Εμείνει η σκέψη παγωμένη

στο συναίσθημα που πρόδιδε η χροιά της φωνής σου.

Έφυγα ντροπιασμένος σε ένα δρόμο χωρίς επιστροφή.

Με πόνεσε που άφησα τόσο χώρο ανάμεσά μας.

Μια πικρή μνήμη στο βάθος της καρδιάς παιδεύει το νου.

Τα κοράκια

 12 Μαρτίου 2026, 00:58

Τα κοράκια

Σκύβουν πάνω στο πτώμα.

Κοράκια τρομαγμένα από την εικόνα.

Μυρωδιά από θειάφι μυρωδιά καμένης σάρκας

Πασαλειμμένο με πίσσα το κορμί της ευδαιμονίας

κι ένοχοι κριμένοι πίσω από το σπίρτο που βάζει φωτιά.

Πως ζουν τα σκουλήκια μέσα στα σάπια νερά του βάλτου.

Πάνω σε ανήλικα παιδάκια πέφτουν τους τραβούν τις σάρκες 

και παιδόφιλουν ασύστολα.

Τα πούπουλα για τους κλέφτες αναλαμβάνουν ρόλο μπερντέ

μα σίγουρα η γάγγραινα πνίγει  την ανάσα,

το έδαφος αργά σταθερά υποχωρεί μαλακώνοντας,

σα στροφή στο γύρο του θανάτου.

 13 Φεβρουαρίου 2026, 23:43

Ήρως

Πολλές μανάδες γέννησαν ήρωες, μα ο χρόνος τους τελείωσε πριν προλάβουν να ολοκληρώσουν το θεάρεστο έργο τους. Άλλωστε, τι είδους ήρωες θα ήταν αν ο σκοπός τους δεν ήταν ξεκάθαρος και απόλυτα ταγμένος στο κοινό καλό; Αλλιώς, πώς να δεχτώ τα μαύρα χάλια αυτού του τόπου; Αυτοί πέθαναν παλεύοντας για την ανάκαμψη του δύσμοιρου κόσμου στο νότιο άκρο της βαλκανικής χερσονήσου, κι ας συμβαίνουν παρόμοια πράγματα και στον υπόλοιπο κόσμο.

Ήρως λοιπόν

Αυτός που ανέχεται την πανταχού παρούσα μητέρα
Αυτός που δουλεύει από ήλιο σε ήλιο
Αυτός που καρτερικά περιμένει να κερδίσει το λαχείο
Αυτός που συγκλονίζεται με την εθνική υπερηφάνεια και γεμίζει φέρετρα
Αυτός που στις εκλογικές μάχες περιμένει μια φιλική κυβέρνηση
Αυτός που καταπίνει ένα κάρο ψέματα, ανάποδα στοιβαγμένα κι αραδιασμένα μπροστά του.

Ένας ήρωας ξέσκεπος, με ηρωικό άσμα, γραμμένος στα κιτάπια του έθνους σαν αριθμός τηλεφώνου σε κατάλογο.

Μα ποιος τους στήνει μπροστά μας, ποιος τους αβαντάρει και τους τοποθετεί στα σχολικά βιβλία; Κάποιοι πονηροί τους εκμεταλλεύονται και στήνουν δουλειές γύρω από αυτούς. Ζυγίζουν τη στιγμή και τον χρόνο και τσουπ, ρεφάρουν τη χασούρα. Ξέρουν την απλότητα του κόσμου και σιδερώνουν το μυαλό του.

Με ένα μολύβι

 11 Φεβρουαρίου 2026, 14:49

Με ένα μολύβι
ποίημα  

Το σούρουπο απαλό αχνοσβήνει το φως το ποτήρι τρέμει στο χέρι

κόκκινο κρασί πηγαινοέρχεται ακατάστατα μέσα στο γυάλινο περίβλημα.

Μολύβι στο άλλο χέρι ακουμπά στο άσπρο χαρτί.

Προτιμούσαν οι εξόριστοι το μολύβι, στη βροχή

αντέχει καλύτερα το γραμμένο κείμενο.

 Σιγά σιγά τα φώτα άναβαν, πρόσθεταν λίγο λίγο χαρά και φως ακαταμάχητο 

στη εικόνα του νου την παρένθεση της ηρεμία,

λαμπρή έκρηξη του μέλλοντος, στα σκαλιά της άπιστης αγάπης. 

Καθισμένος στην αναπαυτική καρέκλα σκυμμένος στο πληκτρολόγιο αναπολώ την ενέργεια που έστελναν τα μάτια, τα μαύρα μάτια του έρωτα που αξιολόγησε την ήτα. 

Την απελπισία που κυματίζεται στου κρασιού τη θάλασσα   και ναυαγεί στο ποτήρι μεσοπέλαγα. 

Κοιτώντας το χρόνο τα βήματα τα περιοδικά σήματα που στέλνουν τα αηδόνια. 

Σιγοβράζουν ενώσεις άνθρακα κι ονείρων κι ο χρόνος βλασταίνει τα ροδοπέταλα.

Αχνά μυρίζουν νέα αρώματα αποκαθαίροντας τη μαύρη στάχτη.

Καθρέπτες είδωλα παράγουν στα μάτια και το νου.

Νάρκισσος

 15 Ιανουαρίου 2026, 07:09

Νάρκισσος
ποίημα  

Αν θα θυμηθείς πως ζει ο κόσμος 

πάτα το κουμπί να πεθάνει ο κόσμος αυτός.

Ξύπνα στον παράδεισο της άγνοιας στη ζάλη του κρασιού 

στα σύννεφα των παραισθήσεων.

Ποιός κόσμος; Ο όμορφος ω αυτός που καθρεφτίζεται στα στάσιμα νερά του βάλτου.

Εκεί που ο νάρκισσος βλέπει το πρόσωπο του. Εκεί που ντύνεται με σπαθιά και μπόμπες με ματωμένα ρούχα.

Προσεύχεται σε θεούς όπως ο άργυρος οι μετοχές οι επενδύσεις πολέμου.

Θεοσεβούμενοι υποκριτές  με αναμμένες τις πίπες της ειρήνης ανάμεσα σε καπνούς απόκρυφους και σε στάβλους ανθρώπων.

ΚΑΛΟΣ

 26 Δεκεμβρίου 2025, 00:50

ΚΑΛΟΣ

Κάλος μέσα από το παπούτσι 

ο πόνος γέμισε το κορμί

και δάκρυσε το μάτι.

Πόναει το κορμί πονά και το μυαλό

Υδρώτας γεμάτος σκόνη

θολώνει ο αγέρας η ματιά θαμπή.

Ο κάλος ξαναμένος τραβά το παραβάν

εκδίδει το θάνατο, τον ωραίο τον διαλαλεί

Η λαϊκή μας μουσική

 12 Δεκεμβρίου 2025, 10:11

Η λαϊκή μας μουσική
Σκέψεις  

Η λαϊκή μας μουσική παρουσιάζει κάποιες ιδιαιτερότητες. Αυτές αποτελούνται από τις επιλογές των οργάνων και το χρώμα του ήχου που δίνουν, από τα θέματα των τραγουδιών που είναι πολυποίκιλα και απηχούν όλες τις πλευρές της ζωής του λαού και τις παρουσιάζει με ιδιαίτερα γλαφυρό και ευαίσθητο ποιητικό λόγο. 

Όμως το ιδιαίτερο ύφος που προέρχεται και από την ενορχήστρωση έχει να κάνει κυρίως από τις μουσικές φόρμες και σχήματα, δρόμους, χρωματικές και διατονικές κλίμακες.

Τα μοτίβα οι επαναλήψεις και οι αρμονίες που ακολουθούν αλλά και παράγουν αισθήματα μας κάνουν να χαλαρώνουμε παραδομένοι σε ονειρικές σκέψεις.

Τα παραδοσιακά είδη που προέρχονται από τις γεωγραφικές περιοχές της πατρίδας μας είναι αυτά που παρέδωσαν στη σημερινή μας μουσική δημιουργία τον πλούτο των ιδιαιτεροτήτων και ρυθμών που λίγοι πολιτισμοί μπορούν να επιδείξουν.

Να σμιλέψουν αισθητικά τους νέους ανθρώπους σε αντίθεση με κάποια απαράδεκτα όχι όλα ευτυχώς εισαγόμενα κατασκευάσματα που κακοποιούν την αισθητική μας και στο βαθμό που γίνονται κυρίαρχα απειλούν με εξαφάνιση πολιτιστική του λαού μας.

Σε μια προσπάθεια ομογενοποίησης της παγκόσμιας αγοράς μουσικών προϊόντων.      Δεν τους ενδιαφέρει ο καλαματιανός ο απτάλικος ο μπάλος το ζεϊμπέκικο αλλά και ο νιαβέντ ο σαμπάχ ο ουσάκ και άλλοι μουσικοί δρόμοι που προέρχονται ακόμα από την αρχαία Ελλάδα.

Για αυτό χρωστάμε στου μεγάλους λαϊκούς δημιουργούς στους Έντεχνους συνθέτες αλλά και σε μεγάλους και καταξιωμένους τραγουδιστές που επιμένουν συνειδητά στην υπεράσπιση και προβολή της μεγάλης μας μουσικής κληρονομιάς δεν την υποτιμάνε και βοηθάνε στην σύγχρονη δημιουργία.

Μαύρα γράμματα

 02 Δεκεμβρίου 2025, 07:44

Μαύρα γράμματα

Θα σχολείαζα αλλά οι λέξεις είναι τεράστιες

κάθε μια τους έχει εκατομύρια γράμματα

και βαριές όπως είναι τεράστιες σε μέγεθος ασφικτιούν

μέσα μου στο μυαλό και η γλώσσα δεν μπορεί να της προφέρει

το χαρτί να τις χωρέσει.

Ένα ποτάμι μαύρα γράμματα γεμίζει το χώρο.

Ντύσου με το ένδυμα της υπομονής σκέψου πως

πάντα κάποιος σε χρειάζεται

η εικόνα σου του δίνει κουράγιο να ζήσει

θέλει να σε ακούει να μιλάς

έχει κάνει όνειρα μαζί σου.

Η μουσική

Μια μεγαλόχαρη θεά η μουσική 

του πόνου μας το αποκούμπι

θεά υψώστρα στου ολύμπου τα στενά

μα στον θεών το νέκταρ μαγικά σαν ακουμπά 

και τις καρδιές μας τις ζεσταίνει.

Πνιγμένα μες σε νότες κι ήχους δυνατούς 

και απαλά περασματάκια
τραγουδιού,

τρέχουν γρύγορα κι αργά τα πιο όμορφα στοιχάκια.

Του Απόλωνα μια ζεστή της λύρας του πνοή ετούτο το ξεπεταρούδι

τρέχει σα γάργαρο νερό με το αγέρι το τραγούδι

κλέβει καρδιές και μυστικά σε κατακτά

στου ονείρου την απανεμιά ξανά φουντώνει.

Απροσδιόριστα

 Τα χαμένα λεπτά τα ανέβρετα φιλιά σκαμένα στη σκέψη

στη λεπτότητα τη στιγμή της συνάντηση το χαμόγελο σοκάρει

ερμηνεύει τη σχέση απροσδιόριστα σκουντουφλά στο εγώ. 

Υποκείμενο αναξιοπρεπές αχαλήνοτα εκτεθειμένο συντετριμμένο

το κορμί ψυχοσωματικά αρωσσταίνει σε βρήσκω σε ξαναβρήσκω 

και πάντασε χάνω. Μα να που θα βρώ αυτό που έχασα.

Τομή

 10 Νοεμβρίου 2025, 16:46

τομή
ποίημα  

Η τομή διάφανη, η εικόνα.

Κλειστός ο ουρανός

τα σύννεφα πυκνά μαύρα περιτριγυρίζουν
τα ακατοίκητα κτίσματα

ο ορίζοντας κλειστός.

Αδιέξοδο χωρίς νερό χωρίς τροφή

τα μάτια σκοτεινιάζουν.

Φωνάζουν διάπλατα, δολοφόνοι,

τα δύσκαμπτα κορμιά

τα μάτια μεγαλώνουν μες το σκοτάδι

και τα πουλιά έρχονται συχνά τακτικά

να καθαρίσουν τα άθαφτα

να βομβαρδίσουν ξανά και ξανά.

Καινούργιοι δρόμοι ανοίγουν

είναι τόσοι πολλοί οι άνθρωποι
και ποια η αξία τους

δεν του χρειάζονται όλους οι αφέντες

μες στο κρασί και τις ουσίες

ξεσπούν σε νέες συνεδρίες.

Οι μεγαλύτεροι σε διάρκεια πόλεμοι θα γίνουν τώρα καθημερινότητα σε εναλλασσόμενα πεδία.
Όλα τα εργοστάσια παραγωγής πολεμικού υλικού θα λειτουργούν ασταμάτητα.
Η επιστροφή στο <μεσαίωνα> δρομολογείτε.
Διστοπικές εμπειρίες αφάνταστης ωραιότητας κοσμούν τους πίνακες των μελλοντικών ζωγράφων.

ΛΑΘΟΣ

 27 Οκτωβρίου 2025, 22:27

ΛΑΘΟΣ
ποίημα  

Ξεκινό να σου γράψω μα τα χάνω

μουτζουρώνω ακατάληπτες λέξεις

ξεμεθώ από της θύμησης τη ζάλη

κλείνω τα μάτια και μες το σκοτάδι σε βλέπω

τακτοποιώ τις ποιο γλυκές μου αναμνήσεις 

στις καρδιάς μου τα τρίσβαθα 

Περπατώ μόνος απόμακρος ξεθωριασμένος 

σκιά διάφανη καπνός βαρύς και μυρωδάτος 

βαμμένος γκρι απόκοσμος

πετώ πάνω από ένα κόσμο πυκνά δεμένο παράξενα τακτοποιημένα

πισθάγκωνα δεμένο πνιγμένο στο αδιέξοδο 

ένας φτωχικός δολοφονημένος παράδεισος 

μέσα στο βάθος των ματιών,

καθώς τρίζει το πάτωμα βήματα πολλά 

δούλων σε ορυχεία αλατιού διαμαντιών αλυσοδεμένες κραυγές 

φτερωτές ανάσες σταγόνες ιδρώτα στάζουν στο σκοτάδι της μνήμης 

εικόνες σε τομή ενός σάπιου μορφώματος ιστορική πορεία μιας κτηνωδίας απάνθρωπης

αξονική τομογραφία του σύμπαντος 

την παρακολουθούν έκθαμβα τα ευαίσθητα κυκλάμινα οι λευκές μαργαρίτες

στου ήλιου το ζεστό φως που εκκολάπτονται μελλοντικά σενάρια ύπαρξης ακουμπούν 

τα μεστωμένα στάχυα στο απόβραδο αυτού του λάθους.