Άτιτλο

 24 Σεπτεμβρίου 2026, 16:21

Άτιτλο

Φέρνει ο άνεμος μακρινά φιλιά στο μέλι γινομέναμέσα σε φακέλους επιστολών σε καρποστάλ.Με ταχυδρομικά περιστέρια δεμένα στο μικρούλι ποδαράκι τους,κουβαλάνε αισθήματα που τα μεγεθύνει η απόσταση περασμένα από τα φίλτρα της νοσταλγίαςακολουθόντας την ανάγκη της επαφής.Φέρνει ο άνεμος τα μάτια σου, σαν οπτασία στον απέραντο θόλο του ουρανού και τα κοιτάζω ασταμάτητα, κοιτάζω το χρώμα τους ένα χρώμα γεμάτο απαλό ροδακινί, σα τα φιλιά σου που κυκλώνουν την υπαρξή μου την κρυμμένη κάτω απ τα σύνορα ενός πορφυρού παράδεισου μιας προϊστορικής εποχής.Ο άνεμος αυτός φέρνει και ξενοπούλια,κραυγές που πόνους κουβαλούν κατάρες πληρωμένες.Μα σα σταθούν στην πόρτα μας στα μάτια σου το δάκρυ μου θα δούνε. Σα συναντάς τις αστραπές τα ξόρκια δε φελάνε κι είναι οι δρόμοι αδιανοί ο χάρος τους διαβαίνει το βροντερό το βήμα του φωτιές μας αποστέλλει μέταλλα πίκρα και καημούς τριγύρω μας γεμάτο.Μαύρα τα σύννεφα καπνοί γεμίζουν τον κόσμο.Τα τρυφερά κλαράκια που ο χρόνος τα λυγάει.

Untitled

The wind brings distant kisses—ripened like honey—inside letter envelopes and on postcards. Carried by carrier pigeons with messages tied to their tiny legs, they bear sentiments magnified by distance, filtered through nostalgia, driven by the need for connection. The wind brings your eyes—like a vision against the vast dome of the sky—and I gaze at them ceaselessly; I gaze at their color, a hue rich in soft peach tones, much like the kisses that envelop my very being—a self-hidden beneath the borders of a crimson paradise from a prehistoric age. This wind also brings birds from afar, bearing cries laden with pain and curses come home to roost. Yet, should they pause at our doorstep, they will see my tear reflected in your eyes. When one encounters lightning, spells are of no avail; the roads are impassable as Death strides across them—his thunderous tread sending forth fire, metal, bitterness, and sorrow to surround us. Black clouds and smoke fill the world. And the tender saplings, bent low by the passage of time.

Φιλιά

 05 Σεπτεμβρίου 2026, 02:48

φιλιά

Φέρνει ο άνεμος φιλιά γλυκά με μέλι γινομένα

από μακριά,

Φέρνει και ξενοπούλια, κραυγές που πόνο κουβαλαύν

Μα σα σταθούν στην πόρτα μας 

Στα μάτια το δάκρυ μου θα δούνε 

σα συναντά τις αστραπές 

Με τρυφερά κλονάρια καρδιές που ο χρόνος δεν βαστά.

Στριφογυρνά χορεύοντας 

σε μουσικές και σε ρυθμούς αρχέτυπους

νεανικές εικόνες περνούν

μακρίνοντας παλόμενες φωνές πολές  

Kisses

The wind brings sweet, honey-laden kisses

from afar,

It brings, too, birds of passage—cries that carry pain.

But when they pause at our door,

they shall see the tear in my eye

as it meets the lightning’s flash

hearts like tender boughs that time cannot withstand.

It whirls and dances

to music and rhythms primal;

images of youth drift by,

along with many a distant, pulsing voice.

Ο μεγάλος πόλεμος

 30 Ιουλίου 2026, 19:22

Ο μεγάλος πόλεμος
Σκέψεις  

Σε αυτόν τον τόπο, σε αυτή την εποχή,
την εποχή που προετοιμάζεται ο μεγάλος πόλεμος,
πώς να μιλήσω για κάτι άλλο;

Ψάχνω τα πιο δυνατά συναισθήματα, μα
φαίνονται μικρά μπροστά στον πόνο και την οδύνη.
Φαντάζει μακριά μου, μα περικυκλώνει τον τόπο μου,
μια ψευδαίσθηση πως δε θα με αγγίξει εμένα
ο μεγάλος πόλεμος.

Μα ο κόσμος έγινε τόσο μικρός
κι εμείς τόσο πολλοί.
Στρυμωγμένοι ο ένας δίπλα στον άλλο
μέσα στα κουτιά των τηλεοράσεων
σφηνώνει το μυαλό, περιορίζεται το οπτικό πεδίο.

Όχι, δε φταίει ο μεγάλος πόλεμος για το ψωμί που είναι ακριβό,
για τα νοσοκομεία με τις ελλείψεις τους,
για τα σχολεία που φθείρονται.
Όχι, δεν θα βομβαρδίσουν τη δική μας πολυκατοικία.

Μόνο τους άλλους – τους λεπρούς, τους βρομερούς, τους απολίτιστους –
που πεινασμένοι, κυνηγημένοι από τις βόμβες μας, ίσως τρομάξουν
την φοβισμένη γαλήνη μας αν βρεθούν κοντά μας.  

The Great War

Reflections

In this place, at this time—

the time when the great war is brewing—

how can I speak of anything else?

I search for the most powerful emotions, yet

they seem small in the face of such pain and anguish.

It feels distant, though it encircles my home—

an illusion that the great war

will not touch *me*.

But the world has grown so small,

and there are so many of us.

Crammed side by side,

trapped within the boxes of our televisions;

the mind grows cramped, the field of vision narrows.

No, the great war is not to blame for the price of bread,

for the shortages in hospitals,

or for the schools falling into disrepair.

No, they won’t bomb *our* apartment building.

Only the others—the lepers, the filthy, the uncivilized—

who, starving and hounded by our bombs, might disturb

our fearful peace should they draw near.

Τραγούδι

 28 Ιουλίου 2026, 10:37

Τραγούδι
Σκέψεις  

Τραγούδια που με παράπονο τραγουδούν το πάθος και τον πόθο,

με καημό κυκλώνουν δρόμους, , αγκαλιές, φιλιά και στράτες με μυρολόγια.

Τα κλαμένα τραγούδια, σαν αδέσποτα ροδοπέταλα σκορπισμένα στον φθινοπωρινό ουρανό, το αεράκι τα στροβιλίζει ανάμεσα στα δέντρα του δάσους κι ο ήλιος τα χρωματίζει ευχάριστα.

Στον αέρα ακούγεται το ρεφρέν ενός παλιού τραγουδιού... σπασμένα τριαντάφυλλα... πικρή ανάμνηση από τα παιδικά χρόνια.

Μου φαίνεται πως η σκέψη μου με ταξίδεψε σε απρόσμενους τόπους, σε εικόνες που αποτυπώθηκαν μέσα μου κάποια στιγμή, και αφήνοντας το χέρι μου ελεύθερο πάνω στο μολύβι βγήκαν στην επιφάνεια απρόσμενα αναπάντεχα, παραμερίζοντας την καθημερινότητα και βάζοντας στην άκρη τον τρόμο της πραγματικότητας.

Τα παραπονεμένα τραγούδια, αυτά που δεν ακούστηκαν, που δεν αγαπήθηκαν, που περιμένουν να τα ανακαλύψουν το αυτί και ο νους.

Song

Thoughts

Songs that sing of passion and longing with a touch of sorrow,

circling—with a heavy heart—streets, embraces, kisses, and paths, like mournful dirges.

These tearful songs are like stray rose petals scattered across the autumn sky; the breeze swirls them among the forest trees, and the sun paints them in pleasing hues.

The chorus of an old song drifts on the air... broken roses... a bitter memory from childhood.

It seems my thoughts have carried me to unexpected places, to images imprinted within me long ago; and as I let my hand move freely with the pencil, they surfaced quite unexpectedly, pushing aside the mundane and setting aside the dread of reality.

Those wistful songs—the ones left unheard and unloved, waiting for the ear and the mind to discover them.

                                             

Τομή

 13 Ιουλίου 2026, 01:33

Τομή

ποίημα  

Σε αερόστατο, μεταξωτό μπαλόνι με ζεστό αέριο γιομάτο.

Τα μάτια τεντωμένα με ορθάνοιχτα τα αυτιά,

γυρνώ με τους αέριδες σφικτά αγκαλιασμόνος.

Οι υπερβολές πολλές ζεματισμένες, φορτωμένος στο κρύο και τη ζέστη αφημένος 

στου Απόλωνα το φως, ακουμπισμένος στα ουράνια να σέρνομαι στις ανοιχτές πληγές.

Τα μυστικά σπαρμένα στης γης ετούτης τα αποκαΐδια,

Οι πικραμένες ημέρες αρμενίζουν.

Σειρές σειρές χλωμές φωτιές ξεριζωμένοι άνθρωποι φωνάζουν. 

Από τις καρδιές ποτάμια τρέχουν κόκκινα, μικρών παιδιών φωνές και δάκρυ.

Σημαίες λάβαρα ιδέες αφημένες προς πάσα χρήση μες των τρελών καιρών τις ώρες

υποθήκη στης μνήμης το μεγάλο περιβόλι κρατάν τον χορό χιλιάδες μα όλοι ξέρουν τις πληγές του Άδη.

Poem

In a hot-air balloon—a silken sphere filled with heated air—

eyes straining, ears wide open,

I drift, held in a tight embrace by the winds.

Scorching excesses abound; burdened by cold and heat, abandoned

to Apollo’s light, I lean against the heavens, dragging myself across open wounds.

Secrets lie scattered amidst the charred ruins of this land,

while bitter days sail onward.

Row upon row of pale fires; uprooted people cry out.

Rivers of red flow from hearts—the voices and tears of small children.

Flags, banners, and ideologies—left for any use amidst these mad times—

a pledge in memory’s vast orchard; thousands join the dance, yet all know the wounds of Hades.

Τα αϊδονάκια

07 Ιουνίου 2026, 22:37
Τα αϊδονάκια
ποίημα  

Σμάρι μαζεμένα τα παιδιά τιτιβίζουν ξέγνοιαστα 

δεν έχουν καμιά ένοια παθιάζονται με το παιχνίδι

παθιάζονται με τα όνειρά τους τα μεγάλα τους όνειρα

που ευχάριστα αγναντεύουν τη θάλασσα με τα άγνωστα της ακρογιάλια 

τα ψηλά βουνά και τους αδιάβατους δρόμους τα τραγούδια τα ατέλειωτα 

και οι καρδιές ξεπροβοδούν τα ταξίδια πάνω στα αστέρια του ουρανού.

αυτά τα τιτιβίσματα τα νεανικά κελαιδίσματα που τα αϊδονάκια γλυκολαλούν

κι αυτή η όμορφη γραμμή σε ετούτη τη ζωή ξαφνικά διακόπτεται .

Οι συνέπειες τρομερές από πολιτικές και πολέμους φασιστικών συμφερόντων.

Τα αϊδονάκια δεν το ξέρουν δεν υποπτεύονται το ασύλιπτο μέλλον του πολέμου 

που ετοιμάζουν για αυτά.

The Little Nightingales

A poem

Gathered in a flock, the children chirp carefreely;

they have no worries, they are consumed by play,

consumed by their dreams—their grand dreams—

as they gaze happily out at the sea with its unknown shores,

at the towering mountains and untrodden paths, at the endless songs,

while their hearts send their journeys soaring toward the stars in the sky.

These chirps—these youthful warblings, the sweet songs of little nightingales—

yet this beautiful thread of life is suddenly severed.

The consequences are terrible, born of politics and wars driven by fascist interests.

The little nightingales do not know; they do not suspect the unimaginable future of war

that is being prepared for them.

Τα δάκρυα

 25 Μαΐου 2026, 03:18

Τα δάκρυα
ποίημα  

Κι είδα στα μάτια σου τα δάκρυα να λάμπουν σαν διαμάντια.

Δώσ’ τα μου, κοριτσάκι, να στολίσω μ’ αυτά μια ζωγραφιά.

Αυτά τα όμορφα τα δάκρυα σου που αστράφτουν στα ρόδινα σου μαγουλάκια 

σε ανέβασαν σε ουρανούς, σε αιθέρες λαμπρούς κι ανεξερεύνητους,

εκεί που τα δάκρυα θα είναι χρήσιμα μόνο για να στολίζουν ζωγραφιές.

Εσύ θα τις κοιτάς εκστατικά, περήφανη για τα χρυσά σου δάκρυα.

Κι ενώ το χαρτί μέσα στον χρόνο λιώνει, θα αφήνει ανέγγιχτο το πάθος των δακρύων.

Tears

A poem

And I saw the tears in your eyes shining like diamonds.

Give them to me, little girl, so I may adorn a painting with them.

Those beautiful tears of yours, glistening on your rosy cheeks,

have lifted you to the heavens, to radiant and unexplored skies,

to a place where tears serve only to adorn paintings.

You will gaze upon them in rapture, proud of your golden tears.

And though the paper may dissolve with the passing of time, the passion of the tears will remain untouched.