Σε έψαχνα στις θολές αναμνήσεις.
Στα βαθιά νερά μιας δροσερής θάλασσας.
Κοίταξα την μορφή σου
σωστό αντίγραφο της νεανικότητας μας.
Δεν σε άγγιξα δεν πέρασαν οι στιγμές
Εμείνει η σκέψη παγωμένη
στο συναίσθημα που πρόδιδε η χροιά της φωνής σου.
Έφυγα ντροπιασμένος σε ένα δρόμο χωρίς επιστροφή.
Με πόνεσε που άφησα τόσο χώρο ανάμεσά μας.
Μια πικρή μνήμη στο βάθος της καρδιάς παιδεύει το νου.
12 Μαρτίου 2026, 00:58
Τα κοράκια
Σκύβουν πάνω στο πτώμα.
Κοράκια τρομαγμένα από την εικόνα.
Μυρωδιά από θειάφι μυρωδιά καμένης σάρκας
Πασαλειμμένο με πίσσα το κορμί της ευδαιμονίας
κι ένοχοι κριμένοι πίσω από το σπίρτο που βάζει φωτιά.
Πως ζουν τα σκουλήκια μέσα στα σάπια νερά του βάλτου.
Πάνω σε ανήλικα παιδάκια πέφτουν τους τραβούν τις σάρκες
και παιδόφιλουν ασύστολα.
Τα πούπουλα για τους κλέφτες αναλαμβάνουν ρόλο μπερντέ
μα σίγουρα η γάγγραινα πνίγει την ανάσα,
το έδαφος αργά σταθερά υποχωρεί μαλακώνοντας,
σα στροφή στο γύρο του θανάτου.
