Με ένα μολύβι

 11 Φεβρουαρίου 2026, 14:49

Με ένα μολύβι
ποίημα  

Το σούρουπο απαλό αχνοσβήνει το φως το ποτήρι τρέμει στο χέρι

κόκκινο κρασί πηγαινοέρχεται ακατάστατα μέσα στο γυάλινο περίβλημα.

Μολύβι στο άλλο χέρι ακουμπά στο άσπρο χαρτί.

Προτιμούσαν οι εξόριστοι το μολύβι, στη βροχή

αντέχει καλύτερα το γραμμένο κείμενο.

 Σιγά σιγά τα φώτα άναβαν, πρόσθεταν λίγο λίγο χαρά και φως ακαταμάχητο 

στη εικόνα του νου την παρένθεση της ηρεμία,

λαμπρή έκρηξη του μέλλοντος, στα σκαλιά της άπιστης αγάπης. 

Καθισμένος στην αναπαυτική καρέκλα σκυμμένος στο πληκτρολόγιο αναπολώ την ενέργεια που έστελναν τα μάτια, τα μαύρα μάτια του έρωτα που αξιολόγησε την ήτα. 

Την απελπισία που κυματίζεται στου κρασιού τη θάλασσα   και ναυαγεί στο ποτήρι μεσοπέλαγα. 

Κοιτώντας το χρόνο τα βήματα τα περιοδικά σήματα που στέλνουν τα αηδόνια. 

Σιγοβράζουν ενώσεις άνθρακα κι ονείρων κι ο χρόνος βλασταίνει τα ροδοπέταλα.

Αχνά μυρίζουν νέα αρώματα αποκαθαίροντας τη μαύρη στάχτη.

Καθρέπτες είδωλα παράγουν στα μάτια και το νου.

Νάρκισσος

 15 Ιανουαρίου 2026, 07:09

Νάρκισσος
ποίημα  

Αν θα θυμηθείς πως ζει ο κόσμος 

πάτα το κουμπί να πεθάνει ο κόσμος αυτός.

Ξύπνα στον παράδεισο της άγνοιας στη ζάλη του κρασιού 

στα σύννεφα των παραισθήσεων.

Ποιός κόσμος; Ο όμορφος ω αυτός που καθρεφτίζεται στα στάσιμα νερά του βάλτου.

Εκεί που ο νάρκισσος βλέπει το πρόσωπο του. Εκεί που ντύνεται με σπαθιά και μπόμπες με ματωμένα ρούχα.

Προσεύχεται σε θεούς όπως ο άργυρος οι μετοχές οι επενδύσεις πολέμου.

Θεοσεβούμενοι υποκριτές  με αναμμένες τις πίπες της ειρήνης ανάμεσα σε καπνούς απόκρυφους και σε στάβλους ανθρώπων.

ΚΑΛΟΣ

 26 Δεκεμβρίου 2025, 00:50

ΚΑΛΟΣ

Κάλος μέσα από το παπούτσι 

ο πόνος γέμισε το κορμί

και δάκρυσε το μάτι.

Πόναει το κορμί πονά και το μυαλό

Υδρώτας γεμάτος σκόνη

θολώνει ο αγέρας η ματιά θαμπή.

Ο κάλος ξαναμένος τραβά το παραβάν

εκδίδει το θάνατο, τον ωραίο τον διαλαλεί

Μαύρα γράμματα

 02 Δεκεμβρίου 2025, 07:44

Μαύρα γράμματα

Θα σχολείαζα αλλά οι λέξεις είναι τεράστιες

κάθε μια τους έχει εκατομύρια γράμματα

και βαριές όπως είναι τεράστιες σε μέγεθος ασφικτιούν

μέσα μου στο μυαλό και η γλώσσα δεν μπορεί να της προφέρει

το χαρτί να τις χωρέσει.

Ένα ποτάμι μαύρα γράμματα γεμίζει το χώρο.

Ντύσου με το ένδυμα της υπομονής σκέψου πως

πάντα κάποιος σε χρειάζεται

η εικόνα σου του δίνει κουράγιο να ζήσει

θέλει να σε ακούει να μιλάς

έχει κάνει όνειρα μαζί σου.

Η μουσική

Μια μεγαλόχαρη θεά η μουσική 

του πόνου μας το αποκούμπι

θεά υψώστρα στου ολύμπου τα στενά

μα στον θεών το νέκταρ μαγικά σαν ακουμπά 

και τις καρδιές μας τις ζεσταίνει.

Πνιγμένα μες σε νότες κι ήχους δυνατούς 

και απαλά περασματάκια
τραγουδιού,

τρέχουν γρύγορα κι αργά τα πιο όμορφα στοιχάκια.

Του Απόλωνα μια ζεστή της λύρας του πνοή ετούτο το ξεπεταρούδι

τρέχει σα γάργαρο νερό με το αγέρι το τραγούδι

κλέβει καρδιές και μυστικά σε κατακτά

στου ονείρου την απανεμιά ξανά φουντώνει.

Απροσδιόριστα

 Τα χαμένα λεπτά τα ανέβρετα φιλιά σκαμένα στη σκέψη

στη λεπτότητα τη στιγμή της συνάντηση το χαμόγελο σοκάρει

ερμηνεύει τη σχέση απροσδιόριστα σκουντουφλά στο εγώ. 

Υποκείμενο αναξιοπρεπές αχαλήνοτα εκτεθειμένο συντετριμμένο

το κορμί ψυχοσωματικά αρωσσταίνει σε βρήσκω σε ξαναβρήσκω 

και πάντασε χάνω. Μα να που θα βρώ αυτό που έχασα.

Τομή

 10 Νοεμβρίου 2025, 16:46

τομή
ποίημα  

Η τομή διάφανη, η εικόνα.

Κλειστός ο ουρανός

τα σύννεφα πυκνά μαύρα περιτριγυρίζουν
τα ακατοίκητα κτίσματα

ο ορίζοντας κλειστός.

Αδιέξοδο χωρίς νερό χωρίς τροφή

τα μάτια σκοτεινιάζουν.

Φωνάζουν διάπλατα, δολοφόνοι,

τα δύσκαμπτα κορμιά

τα μάτια μεγαλώνουν μες το σκοτάδι

και τα πουλιά έρχονται συχνά τακτικά

να καθαρίσουν τα άθαφτα

να βομβαρδίσουν ξανά και ξανά.

Καινούργιοι δρόμοι ανοίγουν

είναι τόσοι πολλοί οι άνθρωποι
και ποια η αξία τους

δεν του χρειάζονται όλους οι αφέντες

μες στο κρασί και τις ουσίες

ξεσπούν σε νέες συνεδρίες.

Οι μεγαλύτεροι σε διάρκεια πόλεμοι θα γίνουν τώρα καθημερινότητα σε εναλλασσόμενα πεδία.
Όλα τα εργοστάσια παραγωγής πολεμικού υλικού θα λειτουργούν ασταμάτητα.
Η επιστροφή στο <μεσαίωνα> δρομολογείτε.
Διστοπικές εμπειρίες αφάνταστης ωραιότητας κοσμούν τους πίνακες των μελλοντικών ζωγράφων.

ΛΑΘΟΣ

 27 Οκτωβρίου 2025, 22:27

ΛΑΘΟΣ
ποίημα  

Ξεκινό να σου γράψω μα τα χάνω

μουτζουρώνω ακατάληπτες λέξεις

ξεμεθώ από της θύμησης τη ζάλη

κλείνω τα μάτια και μες το σκοτάδι σε βλέπω

τακτοποιώ τις ποιο γλυκές μου αναμνήσεις 

στις καρδιάς μου τα τρίσβαθα 

Περπατώ μόνος απόμακρος ξεθωριασμένος 

σκιά διάφανη καπνός βαρύς και μυρωδάτος 

βαμμένος γκρι απόκοσμος

πετώ πάνω από ένα κόσμο πυκνά δεμένο παράξενα τακτοποιημένα

πισθάγκωνα δεμένο πνιγμένο στο αδιέξοδο 

ένας φτωχικός δολοφονημένος παράδεισος 

μέσα στο βάθος των ματιών,

καθώς τρίζει το πάτωμα βήματα πολλά 

δούλων σε ορυχεία αλατιού διαμαντιών αλυσοδεμένες κραυγές 

φτερωτές ανάσες σταγόνες ιδρώτα στάζουν στο σκοτάδι της μνήμης 

εικόνες σε τομή ενός σάπιου μορφώματος ιστορική πορεία μιας κτηνωδίας απάνθρωπης

αξονική τομογραφία του σύμπαντος 

την παρακολουθούν έκθαμβα τα ευαίσθητα κυκλάμινα οι λευκές μαργαρίτες

στου ήλιου το ζεστό φως που εκκολάπτονται μελλοντικά σενάρια ύπαρξης ακουμπούν 

τα μεστωμένα στάχυα στο απόβραδο αυτού του λάθους.

Κρασί

 21 Οκτωβρίου 2025, 15:48

Κρασί

Γλυκό κρασί μες το ποτήρι

γουλιές σα πίνω με τα χείλη

και τραγουδώ σκοπό συρτό

ασίκικο και βροντερό.

Οι πρώτοι εργάτες τραγουδάνε

μες τα καρνάγια τα σκαριά  σα πελεκάνε

που με μανία τα σκεπάρνια τους χτυπάνε

ώρες ατελείωτες της μέρας κόκκοι

ντύνουν και κλέβουν τη ζωή και οι ώρες κόκκοι.  

Ουρανέ

21 Οκτωβρίου 2025, 15:26
Ουρανέ

Όμορφη γαλάζια θάλασσα κόρη μιας φαντασίας 

όμορφη κόρη του γιαλού λευκό μαργαριτάρι 

μες τη θωριά μου τριγυρνάς χαμόγελο πνιγμένο

νότες σου στέλνω στεριανές σε κύματα ακουμπάνε

κάτι πουλιά με συναντούνε γλαράκια του πελάγου

και μου ξυπνούνε μυστικά  σιγά σιγά κρυμμένα  

μες σε χωράφια του Μαγιού πολύχρωμα

λουλούδια ματωμένα.

Εστί αξία

 17 Οκτωβρίου 2025, 21:05

Εστί αξία

Αξία που περνά μέσα από του χρόνου το καύκαλο 

της πληγής που μάτωσε, πάνω στα κρινοπέταλα 

σαν έσταξε. Λεκές κόκκινος πορφυρός κρίκος

η αμαρτία μια προβολή του μέλλοντος, 

μια οπτασία στα σέπαλα της αγωνίας 

του ανδρειωμένου στο όραμα ενός θανάτου.

Εδώ ή στη γειτονιά μας πετρώνει στο έδαφος το ποδάρι 

γιγαντώνετε η θέληση δεν κάνει μπρος πίσω δεν κινεί. 

Με ορθάνοιχτα διό άδολα μάτια πετροβολούν το φόβο. 

Το δάκρυ που πότισε τη στάση τους.

Να τώρα κρύβουν μες την καρδιά τους

την αισιοδοξία του αγώνα τους

για ευτυχισμένες εποχές που θα έρθουν.

Στο άρμα του θάρρους τους υπέκυψαν τα άστρα

Κρυφό λουλούδι

0 Οκτωβρίου 2025, 22:44
Κρυφό λουλούδι
ποίημα  

Ζούσα μια ζωή μελωδική στου κόσμου μας ετούτου μια ποινή.

Μες σε μουσικές μπλεγμένος συνεχώς και διαρκώς ριγμένος

σιωπηλός στου κόσμου τα σοκάκια περπατώ.

σπρώχνω προς το αύριο ξανά.

Μάτια σφραγισμένα κρατώ κλεστό το στόμα . . . πονώ.

Δάκρυα στολίζουν το γιαλό, κρύσταλλα που φέγγουν ως εδώ.

Σύννεφα που ζώνουν ουρανούς και κρατούν σβηστούς τους κεραυνούς. 

Οι θεοί κοιτούν μας ξεγελούν δρόμους αδιέξοδους θα βρουν.

Νεκρική πομπή μας προσπερνά χαμηλά  τα φώτα από κεριά 

ζυγώνουν οι καρδιές και μας φυσούν αστεράκια που μας τριγυρνούν.

Βάλε στη σειρά τις προσδοκίες τις ανάγκες τις ανησυχίες

Παλιά

 Παλιά μου μίλαγες με παραμύθια, λόγια ζεστά έφερναν εικόνες από τότε. 

Πράσινο τοπίο στον ύπνο μου, λάβαρα παλόμενα στου αέρα το άγκιγμα. 

Ανάσες αναδίουν ατμούς πολύχρωμους πλαισιόνουν τα φυλλώματα των δένδρων

κρύβουν τα μυστικά της φυλής της ομάδας τις πίκρες στη γεύση της μαστίχας. 

Κρατήρας

Κρατήρας ενός μοναδικού ηφαιστείου μπροστά μας,

ζωή με παραλλαγές μοναδικότητας κρίσιμης εναλλακτικότητας

κρεμασμένος σα ταμπέλα εστιατορίου στην είσοδο του φεγγαριού.

Σα μπουγάδα που στέγνωσε στου αέρα το φύσημα.

Τραγικό φως περιβάλει το χώρο της άνοιξης, σαν απόφθεγμα παράδοσης. 

Τακτοποιημένα  διαγωνίως στην αυλή τα τραπεζάκια απέναντι από το μιναρέ του ήλιου

στου εκκωφαντικού ήχου την έκλαμψη της αράχνης το δίχτυ στου ιστού της το δέκτη. 

Κρατώ την ανάσα μου στο τρένο που χάθηκε στη φωτιά που άναψε στις καρδιές που ρημάξανε.

Μικρό μου μέθυσε ο ουρανός κι ο πόνος πέρασε τα σύνορα 

η πάχνη κάλυψε τον ορίζοντα της άνοιξης και το κοράκι έκλαψε με άχραντο δάκρυ 

έχωσε τα νύχια του βαθιά μέσα στη σάρκα τους ήπιε το αίμα τους τυράννησε τη μνήμη τους.

Πόνος στο κορμί τα βράχια σκληρά κι απότομα μια μοναδικότητα στα νερά του αιγαίου,

μοναχικότητα το μοναδικό δένδρο το καταραμένο δένδρο αυτό που έσπασε και πόνεσε 

ο προδότης ο τρομερός Ιούδας. 

Το έχουμε για να κρεμάνε τη μπουγάδα μαζί με κάτι πτώματα με κάτι

 τεράστια μάτια να κοιτούν το μέλλον ενώ υπόσχονται σιωπηλά σιωπηλά 

υπομονετικά αξιοθαύμαστα 

ακτινοβολώντας στο μυαλό των βασανιστών την απορία.

Στου ήλιου το φως

 Ποίηση poetry poesy

15 Σεπτεμβρίου 2025, 19:17
Στου ήλιου το φως
Σκέψεις  

Δύσκολες λέξεις οι πολύ επικίνδυνα φορτισμένες, 

αυτές που εμφανίζουν έντονα,

που χρωματίζουν την πραγματικότητα

καθώς δημιουργούν αποκαλυπτικές συνθήκες πρακτικών,

εγκλημάτων, πρακτικών παραπληροφόρησης, δικαστικών ανομιών.

Που συγκαλύπτουν το δόλο

όντας ύπουλος σκοταδιστής, απολογητής του ψεύδους.

Στου αφελούς τα μάτια του καλοπροαίρετου

του εξαπατημένου φίλου του ανθρώπου.

Επένδυσες την εμπιστοσύνη του σε λόγια πλάνα.

Την εμπιστοσύνη που ζητά ο κάθε απατεώνας

για να μπορέσει να μας προδώσει.

Αυτήν την αγάπη τη φιλία την κοινή προσπάθεια

για ένα φως στου ουρανού το μεσοδόκαρο

ντυμένο το λιτό ρούχο της φτωχής αλήθειας

της γυμνής αλήθειας.

Αυτής που το ψέμα φόρεσε τα ρούχα της

κρυμμένο στην αδιαφάνεια των λέξεων.

Ας στηριχτούμε σε πράξεις να γδύσουμε το ψέμα

που ανήμπορο να ντραπεί προχωρά σε

λέξεις ποιο ευφάνταστες.

Γιατί οι πράξεις πέρα από αριθμητικά απρόσβλητες

φαίνονται καθαρές στου ήλιου το

φως ειλικρινείς και ανεξίτηλες.

Αλλοτινής αγνότητα

 13 Σεπτεμβρίου 2025, 09:40

Αλλοτινής αγνότητα

Παραθέτω εικόνες τρομερές σχηματισμένες με λέξεις

μεταμορφωμένες σε οπτασίες σκυμμένες πάνω στις πληγές μας.

Ματωμένα τα βλέμματα κρυμμένη άγνοια ξετσιπωσιά

φοβική προστασία το εγώ που αμφιβάλει για την ισορροπία του.

Καχυποψία, τσαλαπατώ τα μικρά κυκλάμινα

δεν παρατηρώ τα αδύναμα κορμάκια τους τα βελούδινα χρώματα

που τα κεντάνε κι αυξάνουν την λάμψη τους στο χώρο.

Ανεβαίνω στους αιθέρες σε κορφοβούνια κοιτώ πέρα τα πέλαγα.

Έτσι από μακριά να προστατεύει η απόσταση το μύθο

που η κοντινή τους θέαση μας πληγώνει.

Με κομματιάζουν οι ατέλειωτες πληγές της.

Κλαίνε οι αρχαίοι θεοί σχηματίζουν συμβούλια

καθαγιάζουν την επάνοδο μιας αλλοτινής αγνότητας

πριν την παραμερίσει ο χρυσός και ο άργυρος.

Τρέλα

 Ποίηση poetry poesy

23 Αυγούστου 2025, 22:19
Τρέλα

Τρέλα, Μια υπέροχη ευτυχία απλωμένη στο πάτωμα. Αυτή δημιουργούσε δροσιά στο χώρο γέμιζε τα μάτια μου από εικόνες με φόντο μια αποκρουστική σκιά από καπνό άσπρο διάφανο.

Πικρό στιφό αποπνιχτικό το τοπίο, η υγρασία πλατιά σα πλατάνι που γεμίζει το χώρο με τον όγκο της. Με τα φύλλα του πράσινα σε αποχρώσεις έως το βαθμιαίο σάπιο χρώμα του χρόνου που δεν στριφογυρνά, αδέσποτος άχρωμος, αναπνέει ήσυχα άπνοα σαν ήρεμη θάλασσα. 
Κρυμμένος πίσω από τον ήλιο προστατευμένος από τη λάμψη του περίμενε κάποιο θαύμα.

Θαύματα συμβαίνουν συχνά τα συνταγογραφούν ευφάνταστα η φαντασία που εύπιστα υπάρχει δεμένη στην άγνοια την εκθετικά αυξανόμενη συναισθηματικά πλούσια και χρωματικά απέραντη. 

Τρόπος να γράψεις για την άδεια ζωή, για τη ζωή που χιλιάδες άνθρωποι περαστικοί παρατηρητές του σύμπαντος κρατούν το φόβο του άγνωστου στα περίεργα τεφτέρια της έρευνας πλαισιωμένοι από πολέμους που τους δίνουν ονόματα,  υβριδικούς, με αντιπροσώπους. Από κρίσεις πως να τις χαρακτηρίσεις συνήθεις στον οικονομικό κύκλο.

Στα απέραντα λιβάδια της Αφρικής με τις πανάρχαιες τροπικές εκτάσεις και τα βουνά της, που συναντούν τα σύννεφα στον ουρανό, τα απόκρυφα μέρη στην νότια Αμερική, τις αχανείς εκτάσεις της Ασίας  ναι σε όλους τους μυθικούς τόπους που στο νου μας φάνταζαν αγνοί κι αμόλυντοι από το χέρι της βανδαλιστικής προόδου με οδηγό  το κέρδος έχει σα συνέπια την  εκπληκτική διάλυση της φύσης και την καταθλιπτική κατάντια του ανθρώπινου είδους.

Από τη μια μεριά πεινασμένοι ξεριζωμένοι ανεπιθύμητοι φιλοξενίας.

Δεμένοι σε ένα σαπιόξυλο έτοιμοι να διαβούν θάλασσες κι ωκεανούς για να φτάσουν άραγε που να φύγουν να φύγουν μακρύτερα και ίσος βρεθούν ξανά σκλάβοι σε κάποια φυτεία σε κάποιο ανήλιαγο εργοτόπη με μπόλικο τρόμο στην καρδιά τους καθρεφτισμένο στα χλωμά μάτια τους ίδια με την πενιχρή ζωή τους δεμένοι στην ελπίδα απαραίτητο συμπλήρωμα του εξευτελιστικού φαγητού τους.

Οι μνήμες τρομερές από παιδιά από οικογένειες διάσπαρτες και είναι αυτό σαν αρρώστια σαν επιδημία που εξαπλώνετε αργά και συνεχόμενα.

 Κρυμμένα, μυστικά, προσπαθούν να καταλάβουν τι φταίει Τις πταίει.

Μα το χρυσό το κίτρινο χρώμα του χρήματος στα παλαιότερα χρόνια το είχαν αποθηκευμένο σε τεράστια χρηματοκιβώτια με εσωτερικά μπαλκόνια και ισχυρό εξαερισμό με αφύγρανση για να μη μουχλιάζουν, ώστε να απολαμβάνουν την μοναδική εικόνα χαράς και ικανοποίησης μιας και η εξωτερική θέα του κόσμου τους ακόμα και σε αυτούς είναι αποκρουστική η θέα της πλέμπας τους ξενίζει τους ξινίζει τη γλυκιά ζωούλα τους.

Στο σήμερα δεν έχουν χρηματοκιβώτια δε λούζονται με λύρες και χαρτονομίσματα  σήμερα κοιτάνε οθόνες που παρουσιάζουν τα κέρδη των μετοχών, τους ισολογισμούς που ετοιμάζουν τα μεγαλοστελέχη των υπερεθνικών εταιριών και σαν παλαιοί αποικιοκράτες δε ρωτούν πόσα κιλά αίμα και πόνο έχει κοστίσει πόσες βόμβες πούλησε για να ανέβει κάπως ο δείκτης των κερδών  στο χρηματιστήριο.

Πως μπορεί να τελειώσει αυτό το απελπιστικό χάλι. Κόλλησε ο τροχός της ιστορίας σε λασπώδη βούρκο.

Και συνεχίζουν οι γυναίκες να γεννούν παιδιά. Παιδιά που μεγαλώνοντας κουβαλάν την δύναμη της αισιοδοξίας που ατρόμητα πετούν την αντίσταση μαζί με την πέτρα της γης τους, δημιουργούν έτσι ένα απέραντο τοίχο απροσπέλαστο αόρατο στους χρηματοφονιάδες κτίζετε στις καρδιές και το νου χιλιάδων ανθρώπων που κρατούν τη δάδα αναμμένη μιας ατελούς προσπάθειας και των παραδείσων που επέζησαν στις λαϊκές κουλτούρες από την εποχή των πρωτόγονων κοινωνιών.

Και όπως λέει ο στοίχος :

Πολλοί καημοί στα αμπάρια του και προς τα που η πλώρη;

Το καρότσι

 07 Αυγούστου 2025, 15:51

Το καρότσι

Καθησμένος σε ένα καρότσι σκέφτομαι 

πόσα δευτερόλεπτα έχει η αναμονή

γυρνάς μέσα στο κεφάλι μου ασταμάτητα

με φως και με φεγγάρι. 

Περιδιαβαίνεις απρόσκλητα μέσα στο παρελθόν 

μου. 

Ξέρω τα ατέλειωτα ταξίδια

της προσμονής τα απόπαιδα.

Ξέρω τους κύκλους του αίματος

καθώς παγώνει στο ακίνητο κορμί  

χρωματίζει τη σκέψη αυθόρμητα 

μια κόκκινη παντιέρα 

κι έτσι βάφει τη θάλασσα τα ψάρια

κι αν τα τουφέκια που βροντούν και χάνετε η φωνή τους 

μπορούν να σε ξυπνήσουν έτσι ψηλά κρατήσου.

Ντύσου το ένδυμα που σφίγγει το πανώριο κορμί της ύπαρξής

σου ώστε να μη διαλυθεί.

Ανάσα

 Ποίηση poetry poesy

12 Ιουλίου 2025, 14:16
Ανάσα

Μου λείπει η ανάσα σου το δροσερό φεγγάρι 

που ανάβει το αίμα το αψύ μες το χαμόγελο σου.

Στου ουρανού τις τρίστρατα σε αστέρια και νεφέλες

και σε νερά των ποταμών γλυκοκελαϊδισμένα.

Από ένα σοκάκι σκοτεινό περνά η φωνή σου

που μου ταράζει τα νερά γυρνοβολά τα λόγια

ντύσανε τον πλατύ γιαλό άστραψαν οι πανσέδες

μα μου ξυπνάνε θύμισες παλιές και μυρωμένες.

Απ' το ξαγνάντι απέναντι σε ευωδιαστό λιβάδι αστράφτει ο τόπος,

Όμορφος.

Κι εκεί ο βράχος ψηλός και κάθετος

μες σε νερό με αλάτι στέκει ορθός ακλόνητος

με ορθάνοιχτο το μάτι.

Να σαλαγάει τα κύματα το ένα μετά το άλλο.

Να ο ήλιος καίει σίδερα τις πέτρες τις ανάβει 

και μια καρδιά που πρόσχαρη κοιτά κι αναστενάζει. 

Αλλάζει χρώμα με κραυγές, φτερά βγάζουν οι λοιπές 

πετούν σε άλλα πέλαγα φτάνουν ψηλά σε ήλιους

μέχρι να λιώσουν εκεί ψηλά οι αντένες να σωπάσουν.

Ανάσα γλυκολάλιτη, χάδι μου μυρωμένο σε ζύγωσαν 

τρανά πουλιά, δάφνες, δόξας κρασί με μέλι. 

Μα

Αντάμα δώστε μου να πιώ να πιώ μην σε ξεχάσω.

Η τσαχπίνα

 11 Ιουνίου 2025, 00:03

Η τσαχπίνα

Μας έτυχε μια πεθυμιά 

μας έτυχε μια τύχη.

Που τριγυρνά τριγύρω μας

Τσαχπίνα  πλουμισμένη. 

Το νύχι το βάψε γκρενά

και το μαλλί της το μακριά 

Το έκανε σαν πράσο

που να σε κατεβάσω.