Ο μεγάλος πόλεμος

 30 Ιουλίου 2026, 19:22

Ο μεγάλος πόλεμος
Σκέψεις  

Σε αυτόν τον τόπο, σε αυτή την εποχή,
την εποχή που προετοιμάζεται ο μεγάλος πόλεμος,
πώς να μιλήσω για κάτι άλλο;

Ψάχνω τα πιο δυνατά συναισθήματα, μα
φαίνονται μικρά μπροστά στον πόνο και την οδύνη.
Φαντάζει μακριά μου, μα περικυκλώνει τον τόπο μου,
μια ψευδαίσθηση πως δε θα με αγγίξει εμένα
ο μεγάλος πόλεμος.

Μα ο κόσμος έγινε τόσο μικρός
κι εμείς τόσο πολλοί.
Στριμωγμένοι ο ένας δίπλα στον άλλο
μέσα στα κουτιά των τηλεοράσεων
σφηνώνει το μυαλό, περιορίζεται το οπτικό πεδίο.

Όχι, δε φταίει ο μεγάλος πόλεμος για το ψωμί που είναι ακριβό,
για τα νοσοκομεία με τις ελλείψεις τους,
για τα σχολεία που φθείρονται.
Όχι, δεν θα βομβαρδίσουν τη δική μας πολυκατοικία.

Μόνο τους άλλους – τους λεπρούς, τους βρομερούς, τους απολίτιστους –
που πεινασμένοι, κυνηγημένοι από τις βόμβες μας, ίσως τρομάξουν
την φοβισμένη γαλήνη μας αν βρεθούν κοντά μας.

Τραγούδι

 28 Ιουλίου 2026, 10:37

Τραγούδι
Σκέψεις  

Τραγούδια που με παράπονο τραγουδούν το πάθος και τον πόθο,

με καημό κυκλώνουν δρόμους, , αγκαλιές, φιλιά και στράτες με μυρολόγια.

Τα κλαμένα τραγούδια, σαν αδέσποτα ροδοπέταλα σκορπισμένα στον φθινοπωρινό ουρανό, το αεράκι τα στροβιλίζει ανάμεσα στα δέντρα του δάσους κι ο ήλιος τα χρωματίζει ευχάριστα.

Στον αέρα ακούγεται το ρεφρέν ενός παλιού τραγουδιού... σπασμένα τριαντάφυλλα... πικρή ανάμνηση από τα παιδικά χρόνια.

Μου φαίνεται πως η σκέψη μου με ταξίδεψε σε απρόσμενους τόπους, σε εικόνες που αποτυπώθηκαν μέσα μου κάποια στιγμή, και αφήνοντας το χέρι μου ελεύθερο πάνω στο μολύβι βγήκαν στην επιφάνεια απρόσμενα αναπάντεχα, παραμερίζοντας την καθημερινότητα και βάζοντας στην άκρη τον τρόμο της πραγματικότητας.

Τα παραπονεμένα τραγούδια, αυτά που δεν ακούστηκαν, που δεν αγαπήθηκαν, που περιμένουν να τα ανακαλύψουν το αυτί και ο νους.

                                             

Τομή

 13 Ιουλίου 2026, 01:33

Τομή

ποίημα  

Σε αερόστατο, μεταξωτό μπαλόνι με ζεστό αέριο γιομάτο.

Τα μάτια τεντωμένα με ορθάνοιχτα τα αυτιά,

γυρνώ με τους αέριδες σφυκτά αγκαλιασμόνος.

Οι υπερβολές πολλές ζεματισμένες, φορτωμένος στο κρύο και τη ζέστη αφημένος 

στου Απόλωνα το φώς, ακουμπισμένος στα ουράνια να σέρνομαι στις ανοιχτές πληγές.

Τα μυστικά σπαρμένα στης γης ετούτης τα αποκαΐδια,

Οι πικραμένες ημέρες αρμενίζουν.

Σειρές σειρές χλωμές φωτιές ξερυζομένοι άνθρωποι φωνάζουν. 

Από τις καρδιές ποτάμια τρέχουν κόκκινα, μικρων παιδιών φωνές και δάκρυ.

Σημαίες λάβαρα ιδέες αφημένες προς πάσα χρήση μες των τρελών καιρών τις ώρες

υποθήκη στης μνήμης το μεγάλο περιβόλι κρατάν τον χορό χιλιάδες μα όλοι ξέρουν τις πληγές του Άδη.