13 Ιουλίου 2026, 01:33
Τομή
ποίημα
Σε αερόστατο, μεταξωτό μπαλόνι με ζεστό αέριο γιομάτο.
Τα μάτια τεντωμένα με ορθάνοιχτα τα αυτιά,
γυρνώ με τους αέριδες σφυκτά αγκαλιασμόνος.
Οι υπερβολές πολλές ζεματισμένες, φορτωμένος στο κρύο και τη ζέστη αφημένος
στου Απόλωνα το φώς, ακουμπισμένος στα ουράνια να σέρνομαι στις ανοιχτές πληγές.
Τα μυστικά σπαρμένα στης γης ετούτης τα αποκαΐδια,
Οι πικραμένες ημέρες αρμενίζουν.
Σειρές σειρές χλωμές φωτιές ξερυζομένοι άνθρωποι φωνάζουν.
Από τις καρδιές ποτάμια τρέχουν κόκκινα, μικρων παιδιών φωνές και δάκρυ.
Σημαίες λάβαρα ιδέες αφημένες προς πάσα χρήση μες των τρελών καιρών τις ώρες
υποθήκη στης μνήμης το μεγάλο περιβόλι κρατάν τον χορό χιλιάδες μα όλοι ξέρουν τις πληγές του Άδη.
