13 Ιουλίου 2026, 01:33
Τομή
ποίημα
Σε αερόστατο, μεταξωτό μπαλόνι με ζεστό αέριο γιομάτο.
Τα μάτια τεντωμένα με ορθάνοιχτα τα αυτιά,
γυρνώ με τους αέριδες σφικτά αγκαλιασμόνος.
Οι υπερβολές πολλές ζεματισμένες, φορτωμένος στο κρύο και τη ζέστη αφημένος
στου Απόλωνα το φως, ακουμπισμένος στα ουράνια να σέρνομαι στις ανοιχτές πληγές.
Τα μυστικά σπαρμένα στης γης ετούτης τα αποκαΐδια,
Οι πικραμένες ημέρες αρμενίζουν.
Σειρές σειρές χλωμές φωτιές ξεριζωμένοι άνθρωποι φωνάζουν.
Από τις καρδιές ποτάμια τρέχουν κόκκινα, μικρών παιδιών φωνές και δάκρυ.
Σημαίες λάβαρα ιδέες αφημένες προς πάσα χρήση μες των τρελών καιρών τις ώρες
υποθήκη στης μνήμης το μεγάλο περιβόλι κρατάν τον χορό χιλιάδες μα όλοι ξέρουν τις πληγές του Άδη.
Poem
In a hot-air balloon—a silken sphere filled with heated air—
eyes straining, ears wide open,
I drift, held in a tight embrace by the winds.
Scorching excesses abound; burdened by cold and heat, abandoned
to Apollo’s light, I lean against the heavens, dragging myself across open wounds.
Secrets lie scattered amidst the charred ruins of this land,
while bitter days sail onward.
Row upon row of pale fires; uprooted people cry out.
Rivers of red flow from hearts—the voices and tears of small children.
Flags, banners, and ideologies—left for any use amidst these mad times—
a pledge in memory’s vast orchard; thousands join the dance, yet all know the wounds of Hades.
