12 Μαΐου 2026, 00:16
Σκόνταψαποίημα
Στη χαοτικότητα της αισθητικής
στον ψυχισμό των ανθρώπων, σκόνταψα.
Πέρασα μέσα από τα σπάργανα της λύπης
καταμεσής στου καταγάλανου ουρανού σταύρωσα το βλέμμα,
πίκρανα το δροσερό νερό στο πιθάρι των Δαναΐδων
με τα δάκρυα της καρδιάς μου.
Μάκρυνα σε σύννεφα σκοτεινά.
Μπερδεύονται τα βήματά μου
σε μουσικές ξελογιάστρες ζαλίζετε το μυαλό.
Πέρασα κοντά από επιτυχίες μα σκόνταψα.
Η ομορφιά με σκλάβωσε παράφορα
η φτώχεια με πίκρανε, στα έσχατα του κόσμου σκοτείνιασε
οι κεραυνοί σαν άγρια όνειρα φωτίζουν τη σκέψη
την ώρα του θανάτου φτερουγίζει το άδικο.
Χαμπέρι πού έστειλε μια στιγμή απελπισίας.
Στάλαξε στην καρδιά το αγέρι δροσιά ευχάριστη
Και πήρε το βάρος μακριά, ανάλαφρη η ώρα που είδα τον ήλιο σου.
I Stumbled
A poem
Amidst the chaos of aesthetics
and the human psyche, I stumbled.
I passed through the swaddling clothes of sorrow
and fixed my gaze against the deep blue sky;
I turned the cool water in the Danaids' jar bitter
with the tears of my heart.
I drifted far into dark clouds.
My steps become entangled
in beguiling melodies that make the mind reel.
I brushed past success, yet I stumbled.
Beauty enslaved me with fierce intensity,
poverty embittered me; darkness fell at the world's edge—
lightning bolts, like wild dreams, illuminate the mind,
while injustice flutters its wings at the hour of death.
A message sent by a moment of despair.
The breeze instilled a pleasant coolness in my heart
and lifted the burden away; light was the moment I beheld your sun.
