12 Μαρτίου 2026, 00:58
Τα κοράκια
Σκύβουν πάνω στο πτώμα.
Κοράκια τρομαγμένα από την εικόνα.
Μυρωδιά από θειάφι μυρωδιά καμένης σάρκας
Πασαλειμμένο με πίσσα το κορμί της ευδαιμονίας
κι ένοχοι κριμένοι πίσω από το σπίρτο που βάζει φωτιά.
Πως ζουν τα σκουλήκια μέσα στα σάπια νερά του βάλτου.
Πάνω σε ανήλικα παιδάκια πέφτουν τους τραβούν τις σάρκες
και παιδόφιλουν ασύστολα.
Τα πούπουλα για τους κλέφτες αναλαμβάνουν ρόλο μπερντέ
μα σίγουρα η γάγγραινα πνίγει την ανάσα,
το έδαφος αργά σταθερά υποχωρεί μαλακώνοντας,
σα στροφή στο γύρο του θανάτου.
The Crows
They bend over the corpse.
Crows startled by the sight.
A stench of sulfur, a stench of burnt flesh;
the body of bliss smeared with pitch,
and the guilty hiding behind the match that lights the fire.
How the worms live in the swamp’s putrid waters.
They descend upon young children, tearing at their flesh,
and molest them without restraint.
The feathers meant for the thieves serve as a screen,
yet gangrene surely stifles the breath;
the ground slowly, steadily gives way, turning soft,
like a turn in the circle of death.
