Εν χορδές

 01 Νοεμβρίου 2024, 23:26

Εν χορδές

Το παντελόνι εμπριμέ όλους μας ξεσηκώνει.

Και η πενιά του μπουζουκιού μες την ψυχή φουντώνει.

Παίζεις γλυκέ μου μπαγλαμά μικρό μου τριχορδάκι

μες τα ουράνια τριγυρνάς το τρύπιο μου σακάκι.

Μέρες θολές και βιαστικές γυρνάνε πικραμένες 

Κλέβουν το γέλιο τη χαρά σαν είναι θυμωμένες.

Πολέμους στήνουν οι τρανοί με σφαίρες και κανόνια

μα τους νικά ο μπαγλαμάς ντροπιάζει τα κανόνια.

Αυτοί οι άνθρωποι.

 19 Οκτωβρίου 2024, 08:52

Αυτοί οι άνθρωποι.
ποίημα  

Αυτοί οι άνθρωποι. Οι ωραίοι, πόσο μακρινοί στέκουν.

Απρόβλεπτα τα σύννεφα που σκιάζουν τον νου τους. 

Πρώιμα λουλούδια άγουροι καρποί μιας ατέρμονης φυσικής εξέλιξης.

Πλεγμένοι με τα κύματα της θάλασσας σκαρφαλώνουν στις πλάτες των γλάρων

Ταξιδεύουν πάνω από στεριές ξεχνιούνται στα μυρωμένα σύννεφα

ξεχασμένοι σε κάποιο διαστημόπλοιο που δεν μπορεί να γυρίσει πίσω.

Απασχολημένοι με το μοίρασμα του κόσμου προσποιούμενοι τους θεούς.

Στο θέατρο που συντελείτε τριγύρω μας μπροστά μας,

τα χρώματα που αναπαριστάνουν την εικόνα του,

συντελούν στον καμβά της τέχνης τη στάμπα της εποχής. 

Απόσταγμα από αιθέριο άρωμα η γνώση, των θεών η καταδίκη.

Το σακί

 

Αν και το σακί που στην πλάτη μου κουβαλάω,

μου προκαλεί φαγούρα συνεχόμενα,

για χρόνια με τυραννά. 

Το κορμί μου απόκτησε κλήση προς τα μπρος 

Εξισορροπείτε το βάρος . . .

Μα και με δυσκολία τα βήματα ακολουθούν το ένα το άλλο. 

Κάθε απόγευμα εκεί κοντά στο σούρουπο ακουμπώ στην προσμονή και την ελπίδα.

Να πάρω κουράγιο ξεκούραση έτσι να νοιώσω άφεση από τις αστοχίες της πορείας. 

Για αυτούς που προσπέρασα για τα άδικα δάκρυα που πότισαν τη γαρδένια στη γλάστρα στο παράθυρο που βλέπει τον ακάλυπτο χώρο στις πολυκατοικίες τριγύρω μας.

Εκεί που ελεεινά πετάς τα αποτσίγαρα του καπνιστή χωρίς ντροπή εκεί που οι τοίχοι κιτρινισμένοι απ' την ντροπή της αφάνειας κρύβουν τα αθέατα μυστικά ενός αδιαπέραστου κόσμου κριμένου από τη λάμψη ενός ήλου που ανατέλλει για άλλους.

Είμαι καταδικασμένος να κουβαλώ ασταμάτητα το σακί μου με τις ελλείψεις τις θλίψεις των άχραντων λαθών μου.

Έτσι κρατώ την ανάσα του βάτραχου που περιμένει το φιλί της Πόπης ώστε να έρθει η λήθη και στα φτερά τα μεγάλα του Ίκαρου να ανέβω και να πετάξουμε ψιλά στον ήλιο το τελευταίο ταξίδι να γίνει. 

Η ώρα

 Η ώρα στο ρολόι γραμμένη ανεξίτηλα. Είναι κρυμμένη στο μέσω του ουράνιου θόλου  ανακατεμένη με τα χρώματα τις ίριδας δεμένη στο άρμα του Φαέθωνα στις άπρεπες στιγμές που διαδέχονται το σούρουπο μέσα στα μαύρα δώματα του σύμπαντος. Καταρράχτες αφρίζοντες σα θυμωμένα θεριά δεμένα στο άροτρο δεμένα στις προσταγές μιας εξουσίας απεχθέστατης. Καταπίνει το νέκταρ την ανθοστόλιστη ζωντάνια τη σφριγηλή νεανικότητα, εξουθενώνει τις ώρες παραλύει κάθε δυνατότητα προόδου. Συμμετέχει σε κύκλους σε στροφές σε εξελίξεις καθοριστικές και ανεπίστρεπτες. Είναι απαραίτητο να περπατήσουμε σε αυτή την έρημο. Σε στεγνά τοπία γεμάτα αγκάθια με συρματοπλέγματα και μπόχα από θειάφι. Νεογέννητα παιδιά που σέρνουν τον ομφάλιο λώρο κατάχαμα κλαίγοντας πεινασμένα στο έλεος της κατάρας που θα τελειώσει στο τέλος του κύκλου με την ανάσταση, την άνοιξη που φέρνει η πορτοκαλιά με τα δροσερά πράσινα φύλλα της και τους ζουμερούς καρπούς της. Η ανασκευή των ανθρώπινων νόμων έτσι που να έχουν όλοι τα δόντια τους, τι κρίμα να βλέπεις την έλλειψη ντυμένη την παρακμή στης στασιμότητας το βούρκο η μούχλα πολλαπλασιάζει τα σαπρόφυτα που η σαπίλα αναδύετε υπέροχη περήφανη ξεδιάντροπη. Ιδιαίτερα χάνονται οι αξίες στην ανθρώπινη κοινωνία σιγά σιγά οι άνθρωποι  χάνονται σε ένα καινό αξιών που υποκαθιστάτε από τον ατομικισμό και μια πλήρη άγνοια, σκυφτοί και φοβισμένοι κάτω από το έναστρο σκοτάδι κοιτούν το φως τους και ακουμπάνε τις ξέπνοες ελπίδες τους σε κάποιο θαύμα. Υπάρχει κάτι ζωντανό καθαρό να φέρει το μελλούμενο; Ανάμεσα σε αιρέσεις ναρκωτικά και εξαγορά συνειδήσεων. Σε κάνουν να νοιώθεις αδύναμος.    

Κασσάνδρα

 09 Ιουνίου 2024, 14:37

Κασσάνδρα
ποίημα  

Και η Κασσάνδρα το τρομερό προμάντεμά της

δε το πε ακόμα.

Η σημαδεμένη τράπουλα παίζει,

Κλέβω τα μυστικά του Άρη.

Ζωής πικρής  σύμπασα τα τρέχοντα λαλούνε άσματα 

σκοποί ασίκικοι βροντούν ανάερα ανάμεσα σε χαλάσματα

ανάμεσα στα πτώματα και στις στροφές τις λύπης.

Τα κοιλοπόνεματα της γέννας, φαντάζουν δρόμος μακρύς

κι άπλετους πόνους, πίκρες θανάτους είναι να φέρει.

Μα η ζωή μας δίνει τη χαρά πως να,

τώρα ξέρουμε τους κανόνες των δρόμων για το όνειρο,

που γίνεται εφιάλτης.

Και είναι μπροστά το ωραιότερο χάραγμα

μιας νέας ζωής.

Κλάμα

 03 Ιουνίου 2024, 17:42

Κλάμα
ποίημα  

Η καρδιά μου μια ξεκούρδιστη κιθάρα 

Η καρδιά μου μια κιθάρα χωρίς χορδές

Η καρδιά μου μια τρύπια κιθάρα 

Η καρδιά μου μια κιθάρα βουβή

το μυαλό αποσυντονισμένο εξάρτημα

με σμπαραλιάζουν τα ατέρμονα για σου

Κλείνω τα μάτια να περάσουν οι στιγμές 

που καταβαραθρώνουν το φως της 

Η άνοιξη το καλοκαίρι κρεμά το λευκό πουκάμισο πάνω στα κλαριά

ανεμίζει σα σημαία στον τρελό αγέρα 

λυγίζουν τα δέντρα μπρος στα μάτια μου

και ξύνω το κεφάλι μου ανήμπορος να χορτάσω 

ανίκανος να ξεδιψάσω να σε δω.

μορφή τυχαίο αναγκαιότητα

 27 Μαΐου 2024, 06:30

μορφή τυχαίο αναγκαιότητα

Ξέρουμε τώρα πια, ότι αυτό που ισχυριζόμαστε ότι είναι ανα­γκαίο αποτελείται όλο από συμπτώσεις και ότι το δήθεν τυ­χαίο είναι η μορφή που πίσω της κρύβεται η αναγκαιότητα.