13 Φεβρουαρίου 2026, 23:43

Ήρως

Πολλές μανάδες γέννησαν ήρωες, μα ο χρόνος τους τελείωσε πριν προλάβουν να ολοκληρώσουν το θεάρεστο έργο τους. Άλλωστε, τι είδους ήρωες θα ήταν αν ο σκοπός τους δεν ήταν ξεκάθαρος και απόλυτα ταγμένος στο κοινό καλό; Αλλιώς, πώς να δεχτώ τα μαύρα χάλια αυτού του τόπου; Αυτοί πέθαναν παλεύοντας για την ανάκαμψη του δύσμοιρου κόσμου στο νότιο άκρο της βαλκανικής χερσονήσου, κι ας συμβαίνουν παρόμοια πράγματα και στον υπόλοιπο κόσμο.

Ήρως λοιπόν

Αυτός που ανέχεται την πανταχού παρούσα μητέρα
Αυτός που δουλεύει από ήλιο σε ήλιο
Αυτός που καρτερικά περιμένει να κερδίσει το λαχείο
Αυτός που συγκλονίζεται με την εθνική υπερηφάνεια και γεμίζει φέρετρα
Αυτός που στις εκλογικές μάχες περιμένει μια φιλική κυβέρνηση
Αυτός που καταπίνει ένα κάρο ψέματα, ανάποδα στοιβαγμένα κι αραδιασμένα μπροστά του.

Ένας ήρωας ξέσκεπος, με ηρωικό άσμα, γραμμένος στα κιτάπια του έθνους σαν αριθμός τηλεφώνου σε κατάλογο.

Μα ποιος τους στήνει μπροστά μας, ποιος τους αβαντάρει και τους τοποθετεί στα σχολικά βιβλία; Κάποιοι πονηροί τους εκμεταλλεύονται και στήνουν δουλειές γύρω από αυτούς. Ζυγίζουν τη στιγμή και τον χρόνο και τσουπ, ρεφάρουν τη χασούρα. Ξέρουν την απλότητα του κόσμου και σιδερώνουν το μυαλό του.

Με ένα μολύβι

 11 Φεβρουαρίου 2026, 14:49

Με ένα μολύβι
ποίημα  

Το σούρουπο απαλό αχνοσβήνει το φως το ποτήρι τρέμει στο χέρι

κόκκινο κρασί πηγαινοέρχεται ακατάστατα μέσα στο γυάλινο περίβλημα.

Μολύβι στο άλλο χέρι ακουμπά στο άσπρο χαρτί.

Προτιμούσαν οι εξόριστοι το μολύβι, στη βροχή

αντέχει καλύτερα το γραμμένο κείμενο.

 Σιγά σιγά τα φώτα άναβαν, πρόσθεταν λίγο λίγο χαρά και φως ακαταμάχητο 

στη εικόνα του νου την παρένθεση της ηρεμία,

λαμπρή έκρηξη του μέλλοντος, στα σκαλιά της άπιστης αγάπης. 

Καθισμένος στην αναπαυτική καρέκλα σκυμμένος στο πληκτρολόγιο αναπολώ την ενέργεια που έστελναν τα μάτια, τα μαύρα μάτια του έρωτα που αξιολόγησε την ήτα. 

Την απελπισία που κυματίζεται στου κρασιού τη θάλασσα   και ναυαγεί στο ποτήρι μεσοπέλαγα. 

Κοιτώντας το χρόνο τα βήματα τα περιοδικά σήματα που στέλνουν τα αηδόνια. 

Σιγοβράζουν ενώσεις άνθρακα κι ονείρων κι ο χρόνος βλασταίνει τα ροδοπέταλα.

Αχνά μυρίζουν νέα αρώματα αποκαθαίροντας τη μαύρη στάχτη.

Καθρέπτες είδωλα παράγουν στα μάτια και το νου.